دانشگاه تهران فصل‌نامه پژوهش‌های کاربردی روانشناختی 2251-8126 8 1 2017 04 21 Comparing ethical self-superiority in the fields of doing ethical behaviors and not doing unethical behaviors مقایسۀ خودبرتربینی اخلاقی در دو حوزۀ انجام دادن رفتارهای اخلاقی و انجام ندادن رفتارهای غیراخلاقی 157 168 63461 10.22059/japr.2017.63461 FA ابراهیم احمدی استادیار گروه روان شناسی، واحد بویین زهرا، دانشگاه آزاد اسلامی، بویین زهرا، ایران 0000-0001-8944-3411 Journal Article 2017 01 04 The aim of this study was to compare the ethical self-superiority in terms of doing good deeds and in terms of not doing bad deeds. moral self-superiority has two forms: (1) the belief that "I do good things more than others", and (2) the belief that "I do bad things less than others", and the intensity of moral self-superiority can be different in these two areas. The research design was experimental and within-subjects and the research population were students of Islamic Azad University of Buin Zahra in 2016-17 academic year (N=5000) among which 73 were selected using random sampling. The research tool was a researcher-made scale in which the subjects were asked to determine whether they or others are more likely to do seven moral and immoral behaviors. One-sample t-test showed that when the subjects are confronted with unethical behaviors, they confirm that they are less likely than others to perform the behaviors (self-superiority), but when they encounter ethical behaviors, they do not announce that they are more likely than others to perform the behaviors (do not have self-superiority). هدف پژوهش حاضر مقایسۀ خودبرتربینی اخلاقی از نظر انجام دادن کارهای خوب با خودبرتر­­بینی اخلاقی از نظر انجام ندادن کارهای بد بود. خودبرتربینی اخلاقی دو شکل دارد: 1- باور به این که «من بیشتر از دیگران کارهای خوب انجام می­دهم»،، 2- باور به این که «من کمتر از دیگران کارهای بد انجام می­دهم»، و شدت خود­برتربینی اخلاقی در این دو حوزه می­تواند متفاوت باشد. طرح پژوهش حاضر آزمایشی و درون-آزمودنی و جامعۀ پژوهش دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی، واحد بویین ­زهرا در سال تحصیلی 96-95 (پنج هزار نفر) بودند که با روش نمونه­گیری تصادفی، 73 نفر از آنها گزینش شدند. ابزار پژوهش یک مقیاس محقق­ساخته بود که در آن از آزمودنی­ها خواسته می­شد که مشخص کنند آنها بیشتر احتمال دارد هفت کار اخلاقی و هفت کار غیراخلاقی را انجام دهند یا دیگران. آزمون t تک­نمونه­ای نشان داد که وقتی آزمودنی­ها با رفتارهای غیراخلاقی روبرو می­شوند، اعلام می­­­کنند که آنها کمتر از دیگران احتمال دارد که آن رفتارها را انجام دهند (خودبرتربین هستند)، اما وقتی با رفتارهای اخلاقی روبرو می­شوند اعلام نمی­کنند که آنها بیشتر از دیگران احتمال دارد که آن رفتار را انجام دهند (خودبرتربین نیستند). https://japr.ut.ac.ir/article_63461_10b11013bbf7be3f46ec4a082479b96b.pdf