دانشگاه تهران-دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی- موسسه روانشناسی و علوم تربیتی فصل‌نامه پژوهش‌های کاربردی روانشناختی 2251-8126 8 4 2018 02 20 The effectiveness of marital enrichment program on increasing the intimacy and hope of couples with disabled children اثربخشی برنامه غنی سازی روابط زناشویی بر افزایش صمیمیت و امیدواری زوجین دارای فرزند معلول 87 108 69570 10.22059/japr.2018.69570 FA یاسمن یزدان پناه دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران،تهران ،ایران سمیه شاهمرادی استادیار گروه روانشناسی تربیتی و مشاوره ، دانشگاه تهران 0000-0002-8334-0849 زهرا نقش استادیار گروه روانشناسی تربیتی و مشاوره ، دانشکده‌ روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران 0000-0001-6065-7838 Journal Article 2019 01 22 The present study aims to investigate the effectiveness of marital relation enrichment program on increasing the intimacy and hope of couples with disabled children. The research method was a quasi-experimental pre-test-post-test with control group. The study population was couples referring to having disabled children to a Rehabilitation Center located in Tehran. Among them, 30 couples with lower grades in the marital intimacy and hopefulness experiments were selected through targeted sampling and The case group was assigned in two groups (15 couples) and control (15 couples). The research instrument was marital infertility questionnaire (OLAI, 2006) and Snyder's Hope Questionnaire (ADHS), which was completed by two groups in both pre-test and post-test. The training sessions of the enrichment communication program for couples in the experimental group were conducted in 7 sessions of 90 minutes, but not for the control group participants. The data were then analyzed through covariance analysis. The results of the analysis showed that there was a significant difference between marital hope and intimacy (except for physical and psychological intimacy) in the experimental and control groups. In other words, the training of marital enrichment program could be an effective way to increase hope and Intimate couples have children with disabilities. پژوهش حاضر به­منظور بررسی اثربخشی برنامه غنی‌سازی روابط زناشویی بر افزایش صمیمیت و امیدواری زوجین دارای فرزند معلول انجام گرفت. روش پژوهش، شبه آزمایشی از نوع پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش زوجینی بودند که به­دلیل داشتن فرزند معلول به مرکز توان‌بخشی شایان واقع در شهر تهران مراجعه کرده، و از میان آنان 30 زوج که در پرسشنامه صمیمیت زناشویی و امیدواری نمره پایین‌تری کسب کرده بودند، به­روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده و به­صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 زوج) و کنترل (15 زوج) گماشته شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه صمیمیت زناشویی (اولیاء، 1385) و پرسشنامه امیدواری (اسنایدر، 1994) (ADHS) بود که هر گروه در دو نوبت پیش‌آزمون و پس‌آزمون، آن را تکمیل کردند. جلسات آموزشی برنامه غنی‌سازی ارتباط برای زوجین گروه آزمایش در 7 جلسه 90 دقیقه‌ای اجرا شد، اما برای شرکت‌کنندگان گروه کنترل آموزشی ارائه نگردید. سپس داده‌های جمع­آوری شده از طریق تحلیل کوواریانس مورد بررسی قرار گرفت. نتایج تحلیل نشان داد بین امیدواری و صمیمیت زناشویی (به جزء خرده مقیاس‌های صمیمیت جسمانی و روان‌شناختی) در دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت معنادار وجود داشت. به‌عبارت ‌دیگر، آموزش برنامه غنی‌سازی روابط زناشویی می‌تواند روش مؤثری در زمینه افزایش امیدواری و صمیمیت در زوجین دارای فرزند معلول باشد. https://japr.ut.ac.ir/article_69570_73b09f5ebba94baa406fa80f839915db.pdf