رابطه بین رضایت زناشویی مادران و اختلال های اضطرابی کودکان در خانواده های سالم، آشفته و طلاق
نوع مقاله : مقاله پژوهشی
10.22059/japr.2013.52568
چکیده
بررسی های اخیر نشان داده اند که تعارض های زناشویی تأثیرات عمیقی در کودکان برجای گذاشته و سلامت آنان را به خطر می اندازد. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین مولفه های رضایت زناشویی در والدین و اختلال های اضطرابی کودکان طراحی شده است. نمونه این تحقیق شامل 140 کودک دختر ( 6-12 ساله)، و 125 مادر در تهران است که به شیوه در دسترس در سه گروه سالم، آشفته و طلاق انتخاب شدند. برای ارزیابی رضایت زناشویی مادران از پرسشنامه های انریچ (فرم 35 سوالی)، و روابط زناشویی سالم (دین مدارانه) بهرامی احسان و همکاران استفاده شد. همچنین به منظور ارزیابی میزان اضطراب کودکان از پرسشنامه تشخیص اختلالات مرتبط با اضطراب کودکان (دارای دو فرم کودک و والد) استفاده شد. نتایج ضرایب همبستگی و تحلیل واریانس نشان داد که بین رضایت زناشویی مادران و اختلال های اضطرابی کودکان رابطه منفی معنی دار وجود دارد و کودکان گروه آشفته و طلاق در دو خرده مقیاس اضطراب فراگیر و وحشت زدگی نمرات بیشتری نسبت به کودکان گروه سالم داشته اند. این یافته ها بر نقش سلامت مناسبات در بروز اختلالات کودکان تصریح کرده و نقش پویایی های خانواده را در این میان نشان می دهد.
. (1392). رابطه بین رضایت زناشویی مادران و اختلال های اضطرابی کودکان در خانواده های سالم، آشفته و طلاق. فصل‌نامه پژوهش‌های کاربردی روانشناختی، 4(3)، 15–28. https://doi.org/10.22059/japr.2013.52568
MLA
. "رابطه بین رضایت زناشویی مادران و اختلال های اضطرابی کودکان در خانواده های سالم، آشفته و طلاق"، فصل‌نامه پژوهش‌های کاربردی روانشناختی، 4، 3، 1392، 15–28. doi: 10.22059/japr.2013.52568
HARVARD
. (1392). 'رابطه بین رضایت زناشویی مادران و اختلال های اضطرابی کودکان در خانواده های سالم، آشفته و طلاق'، فصل‌نامه پژوهش‌های کاربردی روانشناختی، 4(3), pp. 15–28. doi: 10.22059/japr.2013.52568
CHICAGO
، "رابطه بین رضایت زناشویی مادران و اختلال های اضطرابی کودکان در خانواده های سالم، آشفته و طلاق." فصل‌نامه پژوهش‌های کاربردی روانشناختی، 4 3 (1392): 15–28, doi: 10.22059/japr.2013.52568
VANCOUVER
. رابطه بین رضایت زناشویی مادران و اختلال های اضطرابی کودکان در خانواده های سالم، آشفته و طلاق. پژوهش‌های کاربردی روانشناختی. 1392;4(3):15–28. doi: 10.22059/japr.2013.52568
